Beylikdüzü’nde aynı masaya oturduk.

Önce birbirimizi dinledik.

26 Eylül’de Beylikdüzü Nostalji Müzesi’nin bahçesinde aynı masaya oturduk. Buluşmaya gelen 19 kadının her biri kendi hikâyesini getirmişti. Kimi yaptığı işi, kimi hayata geçirmek istediği fikri, kimi de yıllar içinde biriktirdiği deneyimi anlattı.

Bu masayı bir araya getiren Yasemin’di. BenBiz’in eğitim çemberinde duyuru ve tanıtım sorumluluğunu üstlenen Yasemin, kendi kanalından yaptığı davetle kadınlara ulaştı. Hakan Bey de müzesinin kapılarını bize açtı.

Bir fikri yalnız başına düşünmekle onu dinleyen insanlara anlatmak arasında bir fark var. O gün birbirimize bunun için zaman ayırdık. Tekstil ve tasarım alanında deneyim sahibi bir katılımcının yeni çalışmalara katkı sunma isteği de masada paylaşılan fikirlerden biriydi.

Sofranın da anlatacakları vardı.

ANKA Kadın Kooperatifi kurucu ortağı Emine Hanım da bizimleydi. Kooperatifte üreten kadınların hazırladığı ikramlar masamızdaydı; sarma ve kısırdaki emeği, özeni birlikte tattık.

İkramlar bitince Emine Hanım bir arkadaşından ek sarma rica etti. Hazırlayan kadınlardan biri de yaptıklarını alıp sofraya getirdi. Sarmanın lezzeti hepimizin aklında kaldı. Bir tabak yemeğin ardındaki zamanı ve emeği, o sofrada daha yakından tanıdık.

Dayanışma üzerine konuşurken, önümüzde bunun küçük ve tanıdık bir karşılığı vardı: hazırlamak, getirmek, paylaşmak. Sofraya emek veren bütün kadınların ellerine sağlık.

Bir hayalin içinde misafir olduk.

Hakan Çelik müzeyi gezdirirken eski mahalle bakkalının tezgâhına geçti. Kasketi ve önlüğüyle raflardaki eşyaları anlattı. Eski sınıf sıraları, bakkal rafları ve yıllar içinde bir araya getirilmiş eşyalar arasında dolaştık.

Bir insanın emek verdiği hayal, o gün bizim de buluştuğumuz yer olmuştu. Hakan Bey’le bu mekânda birlikte neler yapılabileceği üzerine konuştuk. Ev sahipliği ve paylaşımı için kendisine teşekkür ediyoruz.

Bu tanışmanın devamını merak ediyoruz.

Şerif ve Elif hocalar ile Rabia Hanım’ın katılımıyla eğitim üzerine de sohbet ettik. Sorularımızı ve düşüncelerimizi paylaştık. Biz de BenBiz’de neyi kurmaya çalıştığımızı, başladığımız işlerden neler öğrenmek istediğimizi anlattık.

Yasemin’in söylediği gibi, kadın dayanışması bazen aynı masaya oturmakla başlıyor. Birbirinin sözünü dinlemek, emeğini fark etmek, “Ben buradayım” diyebilmek… Bu buluşmayı kadın dayanışma çemberinin ilk halkası olarak görüyoruz.

Burada başlayan tanışmaların nelere dönüşeceğini zamanla göreceğiz. O gün masaya fikrini, deneyimini, emeğini getiren herkese teşekkür ediyoruz. Yeni bir adım attığımızda hikâyesini yine burada paylaşacağız.